Doelen·Gezondheid·Persoonlijk

Post-op: de eerste vier dagen

Zoals ik al eerder vertelde, afgelopen maandag ben ik geopereerd in het TweeSteden Ziekenhuis in Tilburg. Sinds juli 2017 ben ik bezig met het traject voor een maagverkleining, half januari wist ik mijn operatiedatum, en afgelopen maandag heb ik de operatie ondergaan. Inmiddels zijn we op dag vier post-operatie, en wil ik wat vertellen over mijn eerste paar dagen.

D-day

Op de dag dat ik geopereerd zou worden, was ik ontzettend nerveus. Voorafgaande aan de operatie had ik mezelf er half van overtuigd dat alles wat mis kón gaan, ook daadwerkelijk mis zou gaan, en daardoor was ik bijzonder emotioneel toen mijn moeder me op maandagochtend naar het ziekenhuis bracht. Ik moest om 9u ’s ochtends aanwezig zijn, omdat ik aan het begin van de middag geopereerd zou worden. Toen mijn moeder rond half 10 weg ging (zij moest namelijk gewoon werken), moest ik heel erg huilen. Wat als dit de laatste keer was dat ik haar zou zien? Wat als de operatie helemaal mis zou gaan? Wat als, wat als, wat als? Het ene doemscenario na het andere bleef voor mijn ogen langs schieten, en daardoor duurde de wachttijd tot ik daadwerkelijk naar de OK gebracht werd érg lang.

Uiteindelijk werd ik om half 2 opgehaald en voorbereid. Tegen de tijd dat ik bij de OK aankwam was ik, verbazingwekkend genoeg, rustig. Ik denk dat ik een soort berusting gevonden had in het feit dát de operatie nu echt zou gebeuren, en dat het toch helemaal buiten mijn controle was inmiddels. Het zou wel goed komen. En zo niet? Tja… dan was de kans op het allerergste gevolg, waar ik eigenlijk het meest bang voor was, alsnog maar heel erg klein, omdat ik door mensen behandeld werd die deze operatie elke dag doen. Ik werd klaargemaakt door hele lieve zusters en assistentes, en uiteindelijk mocht ik gaan slapen.

Pakweg anderhalf tot twee uur later werd ik voor het eerst wakker op de verkoeverkamer. Ik had erg veel pijn en was onmogelijk moe. Ik kreeg een citroenijsje (zo’n lang staafje wat eigenlijk gewoon bevroren zoet siroop in een lang zakje was) in mijn hand geduwd, en toen ik bleef klagen over pijn kreeg ik 15mg morfine toegediend. Hoezee! Gevolg was dat ik zo stoned als een garnaal mijn ijsje kwijtraakte (ik vergat het ding gewoon volledig, en toen werd het me afgenomen), en suffer dan suf terug mijn afdeling op kwam. Ik heb eigenlijk bijna niks meegekregen heb van het feit dat mijn ouders en jongste broer al meteen rond mijn bed stonden toen ik daar aankwam. Dat was wel een beetje jammer, haha!

De eerste nacht

De eerste nacht was… pittig. Vanaf een uurtje of 11 tot het begin van de ochtend ben ik misselijk geweest, en ik heb vier keer over moeten geven. Dat was zwaar, omdat mijn maag natuurlijk bijna volledig plat lag door de heftige operatie. Het kostte ongelofelijk veel moeite om überhaupt iets naar boven te krijgen, en ik was erg pessimistisch daardoor over mijn kansen om diezelfde dag nog naar huis te mogen.

’s Ochtends knapte ik echter wel wat op. Ik had redelijk wat energie, maar bleef wel behoorlijk misselijk. Van mijn kamergenoten (die hadden allebei in het verleden een gastric bypass gehad) kreeg ik de tip om te gaan lopen. Tijdens de operatie heeft de chirurg mijn maag ‘vol moeten pompen’ om op lekkages te testen, en waarschijnlijk zat een groot deel van die lucht nog in mijn systeem. En dus ben ik gaan lopen… Ik ben die ochtend de hele afdeling wel twintig keer op en neer gelopen, en toen ik vervolgens mijn eerste kopje yoghurt en twee bekers water gewoon binnen hield, werd ik rond half 12 ontslagen uit het ziekenhuis. Ik mocht naar huis!

Eenmaal weer thuisgekomen

De afgelopen drie dagen thuis zijn eigenlijk heel snel voorbij gegaan. Ik had woensdag (de 2e dag na de operatie) nog erg veel last van misselijkheid, maar de pijn was eigenlijk ontzettend goed te doen. Daar heb ik even contact over gehad met het ziekenhuis, want in het voortraject werd ons duidelijk op het hart gedrukt dat we vanaf dag twee al flink veel vloeibaar moesten gaan eten. Dat vond ik echter écht heel moeilijk. Het is me toen op het hart gedrukt om me niet zoveel zorgen te maken om de hoeveelheden die ik binnen krijg, maar vooral op het feit dat áls ik iets drink, het iets met voedingswaarden is zodat ik sterker kan worden. De richtlijnen voor de eerste twee weken mocht ik, buiten het feit dat het allemaal vloeibaar moet zijn, wat meer loslaten, en dat stelde me ontzettend gerust.

Momenteel ben ik het grootste deel van de tijd gewoon op. Ik zit beneden, ik loop rondjes in huis, en ik ben zelfs al heel even naar de apotheek en supermarkt met mijn moeder geweest (in mijn pyjama, dat kan ik nu dus ook van m’n bucketlist afstrepen!).

Een gevoelig, opgezwollen maagje

Wat ik momenteel het lastigste vind, is dat eigenlijk mijn hele dag om eten draait. Het uitproberen van nieuwe dingen met een andere structuur (zoals bijvoorbeeld appelmoes) vind ik ontzettend spannend, want dat valt niet altijd even goed. Desalniettemin heb ik al twee dagen niet meer hoeven overgeven, en voel ik me elke dag een stukje beter.

Mijn wereld is echter wel grotendeels gereduceerd tot mijn maag. Als iemand aan me vraagt: hoe gaat het met je? Dan heeft mijn antwoord eigenlijk altijd daar mee te maken. Ben ik misselijk? Dan gaat het niet zo heel erg denderend. Heb ik net een heel lekker kopje soep op wat goed valt? Dan voel ik me uitstekend. Ik heb momenteel een heel gevoelig, klein opgezwollen maagje, wat ongelofelijk veel aandacht van me vraagt en ondanks dat ik echt al heel goed opknap, kan ik me voorstellen dat de volledige herstelperiode voordat ik echt weer kan gaan functioneren nog zéker een week of drie zal duren.

Desalniettemin ben ik ontzettend blij dat ik de stap gezet heb, en dat alles tot nu toe eigenlijk heel voorspoedig gelopen is. Ik denk dat dit een goede basis is voor de rest van het proces, en dat ik in combinatie met mijn mentale hersteltraject van mijn eet- en koopverslavingen niet meer hoef te vechten tegen mezelf, maar dat ik fysiek en mentaal een gezonde relatie met eten kan gaan krijgen. Het grappige is ook, dat mijn BMI nu al nét onder de 40 zit, en ik dus al vanuit de categorie ‘morbide obesitas’ naar ‘obesitas’ gezakt ben.

Advertenties

Een gedachte over “Post-op: de eerste vier dagen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s