Doelen·Gezondheid·Persoonlijk

Op en neer

Inmiddels is het een week geleden dat ik terugkwam uit het ziekenhuis met mijn moeder. Dat houdt in dat het ook acht dagen geleden is dat ik geopereerd werd en mijn maag verkleind werd. De afgelopen dagen waren een beetje turbulent. Over het algemeen herstel ik goed, maar het gaat wel met golfbewegingen. En dat is iets wat ik lastig vind.

Afgelopen vrijdag, pas 4 dagen na de operatie, was ik helemaal pijnstillervrij. Ik werd die ochtend wakker zonder akelig gevoel in mijn buik, mijn maag was ook niet pijnlijk en dus besloot ik te wachten met mijn paracetamol tot het doffe gevoel wat ik inmiddels gewend was te ervaren aan mijn linkerkant. De pijnstillers bleken gewoon de hele dag niet nodig. Zaterdag idem.

Mijn maag was het er niet mee eens

En toen kwam zondag. De dag begon eigenlijk precies hetzelfde als de twee ervoor, en dus was ik behoorlijk optimistisch. Ik maakte een kleine smoothie voor mezelf met 100ml fruit en 50ml yoghurt (lekker!), en besloot tussen de middag te lunchen met een geblend unoxsoepje. Dat was een slecht idee. Die soep viel helemaal niet goed en ik werd me een partij misselijk. Die misselijkheid bleef de hangen. Uiteindelijk besloot ik halverwege de middag een pijnstiller te pakken naar bed te gaan, omdat ik zo beroerd was. De rest van die dag durfde ik ook niet echt meer te eten, omdat ik als de dood was dat ik zou moeten overgeven. Gisteren had ik een soortgelijke ervaring met een smoothie van wederom 100ml fruit en 50ml yoghurt, en daar baalde ik ontzettend van. Waarom zou mijn maag het daar nou ineens niet mee eens zijn, terwijl het er de dagen ervoor totaal geen moeite mee had?

Een dof gevoel

Inmiddels is het dinsdag en slik ik weer braaf drie tot vier pijnstillers per dag omdat dat doffe gevoel aan mijn linkerzij weer terug is. Ik snap het ook wel, want bij de operatie is eerst 80-85% van mijn maag weggesneden, en daarna is de opengesneden kant van mijn maag helemaal dicht geniet. Natúúrlijk is dat nog niet genezen, en natúúrlijk gaat dat gepaard met een beetje een akelig gevoel. Ik vind het alleen ontzettend balen dat ik twee dagen pijnstillervrij was en de zwelling in mijn buik minder leek te worden, terwijl die nu weer iets toegenomen is (of lijkt), en ik mijn pijnstillers simpelweg weer hard nodig heb omdat ik een doffe pijn in mijn buik heb.

Accepteren

Nadat ik me eind vorige week zo goed voelde, begon ik te hopen dat ik begin volgende week gewoon weer zou kunnen gaan werken, maar ik denk dat ik moet accepteren dat mijn lichaam iets meer tijd nodig heeft om bij te komen van alles voordat ik weer aan de bak ga. Ik vind het lastig om te accepteren dat herstel met ups en downs gaat. Van mij mag het eigenlijk gewoon een langzaam stijgende lijn zijn. Zonder dipjes. Maarja… zo werkt het natuurlijk niet.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s